म पशु हुँ तर म मानिसलाई 

ईश्वर ठान्दछु । भनेकाे मान्दछु ।

आईज संकेतले आउँछु;

जा संकेतले जान्छु;

दिएकाे खान्छु ;

मुन्छेले भनेकाे अक्षरस मान्छु ।

 खै ! श्रृङखला कस्ताे हाे ? 

सबै गुणमा उहि छु 

विवेक थियाे भने भगवान पद

पाउथे हाेला , मन्दिरमा धाउँथे हाेला !

ध्यान र साधनाले ईश्वर पाउँथे हाेला !

गति र मुक्ति पाउँथे हाेला

तर के गर्नु ? पशु भएछु ।।

म ईमानमा दृढ छु; 

भनेकाे मान्छु ईश्वरीय 

कानुनमा छु वरू खुकुरी थाप्छु;

श्रृष्टिमा जे खान खटाएकाे छ 

म ज्यान जाला खादिन अँ हँ;

बरू भाेकै मर्छु संघर्ष गर्छु;

खादिन किनकी म पशु हुँ ।।

म मान्छेलाई अभिभावक ठान्थे;

जहाँ वाेलायाे उहि जान्थे ;

आखिर मान्छे त हामी भन्दापनि निच 

रहेछ खानेकुरा फ्याक्ने रहेछ;

नखानेकुरा च्याप्ने रहेछ ;

हामीलाई खानका लागि

इश्वरलाई भाक्ने रहेछ ।।

भैसी आमा, वाख्री आमा, कुखुरी आमा

हासँ आमा सन्तान भएकाे 

अन्य सबै आमालाई ;

सधै पीडा नै पीडा आफ्नो सन्तानसँग 

रम्न पाउने न घुम्न पाउने; 

न साथमै मर्न पाउने;

किन जन्म दियाै नि प्रभु !

हामी त मानिसका आहार पाे! रहेछौं ??

विवेक गुमाउनेलाई मानव भनेउ; 

पुच्छर हल्लाउने भएर पशु भनेउ; 

जाँत मात्र पशु हाे हामी त श्रृष्टि कै भाग्यमानी रहेछाै; किनकी चाडपर्व र

राम्राे तिथि नै हाम्राे श्राद्द पर्ने रहेछ ;

शाेकलाई शक्ति वदल भन्थे हाम्राे 

त जीवन नै यस्ताे मानवका खुसि पर्व

हाम्रा त्राहीमाम् ज्यान वचाउ!! ज्यान वचाउ!!

भन्दै रूने पर्व ।।

भगवान अबकाे श्रृष्टि यस्ताे नगर; 

हामी माथिकाे अन्यायकाे न्याय देउ;

हाम्रा अवाेध सन्तानलाई मुक्ति देउ;

अज्ञानी मान्छेलाई वुद्दि देउ ;

हामीलाई शान्तिपूर्ण बाच्ने अधिकार देउ;

के पशु हुनु नै मेराे दाेष हाेर;

हामीलाई पनि अभयकाे वरदान देउ  ।।।