सृष्टिको यस अस्थायी मञ्चमा,
अस्तित्वको अभिनय गर्दै
हामीले अनगिन्ती भूमिका निभायौँ—
कहिले सफलताको मुकुट,
कहिले सम्बन्धको मोहजाल,
कहिले अहंकारको अदृश्य सिंहासन।

तर,
कालको मौन यात्राले
जब अन्तिम अध्याय पल्टाउँछ,
त्यो क्षणमा
के छ तिम्रो तयारी?

सम्पत्ति?
त्यो त समयको धुलो मात्र हो,
हातबाट चिप्लिएर शून्यमा हराउने।

प्रतिष्ठा?
त्यो त चेतनाको भ्रमजाल हो,
जुन स्मृतिको सीमासम्म मात्र जीवित रहन्छ।

यो देह?
पञ्चतत्त्वको क्षणिक संरचना,
जुन प्रकृतिमा फर्किन आतुर छ।

अनि तिमी—
तिमी वास्तवमा को हौ?

के तिमीले
आफ्नो आत्माको स्वर सुनेका छौ?
कि संसारको कोलाहलमै
आफ्नो अस्तित्व हरायौ?

जीवनको सार
केवल बाँच्नुमा होइन,
बाँच्दै गर्दा “म को हुँ?” भनेर जान्नुमा हो।

बुझ्नुमा छ—
बाहिरी उपलब्धिमा होइन,
अन्तरिक जागरणमा छ।

यो यात्रा
आगमन र प्रस्थानबीचको
क्षणिक अन्तराल मात्र हो,
जहाँ हरेक सास
एउटा प्रश्न बन्छ—

“के मैले आफूलाई चिनेँ?”

किनकि अन्ततः,
जब सबै आवरणहरू झर्छन्
र शून्य मात्र बाँकी रहन्छ,

त्यस शून्यसँग
तिमी कति परिचित छौ?

त्यही नै हो
तिम्रो अन्तिम तयारी।